XII Seminarium – 27 stycznia

Drodzy Seminarzyści!

Oto szczegółowy program naszego najbliższego spotkania:

10:00 Rozpoczęcie

Cykl CDK – Cybernetyka dla każdego

10:00 CDK 23. Jak wychować Idealnego Człowieka? – insp. Maciej Węgrzyn

Dzieciństwo, szkoła, studia, praca. Przejście w statyzm.

 

11:00 CDK 24. Jak wychować Idealnego Człowieka? c.d.- insp. Maciej Węgrzyn

Ideały w zależności od cywilizacji. Idealny przywódca a idealny obywatel.

 

Nowy cykl DIP – Dywersja ideologiczna przeciw Polsce

12:00 DIP 01. Pułapka antykomunizmu – Magdalena Ziętek-Wielomska

Jedną z form dywersji skierowanej przeciwko innemu państwu jest dywersja ideologiczna. Jej zadaniem jest wpłynięcie na cele, jakie system sobie stawia. Dywersja ideologiczna polega na podsuwaniu obcemu państwu takich celów, które leżą w interesie ośrodka dywersyjnego. Jej zadaniem jest także wpłynięcie na wybór metod realizacji celów obranych przez atakowane państwo. Zadaniem dywersji ideologicznej jest także blokowanie wszelkich prób czy wręcz dostrzegania potrzeby tworzenia jakiejkolwiek własnej ideologii przez dane państwo. Ideologią (w znaczeniu socjocybernetycznym), która podsuwana jest Polsce przez wrogie ośrodki jest antykomunizm.

Nowy cykl MAS – Metody analizy socjocybernetycznej

13:30 MAS 01.  Ocena gospodarki – szybkość obiegu pieniądza – Tomasz Banyś

Cybernetyka społeczna to nauka o sterowaniu społeczeństwem, a cykl wykładów MAS (Metody Analizy Socjocybernetycznej) ma przybliżyć słuchaczom Narodowej Akademii Informacyjnej metody oceny takiego sterowania. Analizom poddamy gospodarkę, system finansowy, demografię, infrastrukturę i wiele innych.

Nowy cykl PPM – Procesy przemian międzynarodowych

Celem cyklu jest ukazanie procesów międzynarodowych. Omawiane będą wybrane obszary i systemy takie jak: państwa, mocarstwa, regiony, ich wewnętrzny rozwój oraz wzajemne relacje. Tematyka koncentrować się będzie wokół dwóch głównych osi: 1) Rywalizacja największych mocarstw – USA i ChRL, 2) Wybrane podmioty i problemy Bliskiego Wschodu. Autorzy: Stanisław Niewiński i Paweł Ziorko.

14:30 PPM 01.  Fluktuacja mocarstw Zachodu 1600-1989, a Chiny – Stanisław Niewiński

  1. Mocarstwo – ujęcie teoretyczne
  2. Mocarstwa Zachodniej półkuli i system westfalski:
    • Hiszpania
    • Francja
    • Wielka Brytania
    • Stany Zjednoczone
  1. Mocarstwa orientu
    • Chiny i system trybutarny
    • „100 lat upokorzeń”
    • Partia komunistyczna i powrót Chin do grona mocarstw
  1. Stany Zjednoczone z pomocą ChRL niszczą „Żelazną Kurtynę”
    • Richard Nixon w Pekinie

Cykl HSS – Historia służb specjalnych

15:30 HSS 10. Początki radiowywiadu – część 2 – dr Rafał Brzeski

Do Royal Navy należy pierwszeństwo pozyskania cennych informacji wywiadowczych drogą podsłuchu. Radiotelegrafiści zakotwiczonego w Kanale Suezkim okrętu wojennego Diana przechwycili w 1904 roku rozkazy mobilizacji rosyjskiej floty do wojny z Japonią. Admiralicja uzyskała w ten sposób strategiczne ostrzeżenie o bliskim konflikcie na dalekowschodnich rubieżach Imperium. Technicy Admiralicji oceniali wówczas, że rosyjskie urządzenia radiotelegraficzne pracują znacznie wolniej niż brytyjskie, a tłumacze Royal Navy narzekali na „marną znajomość gramatyki i pisowni rosyjskich radiotelegrafistów”.

Wykłady będą transmitowane na żywo via YouTube. Linki  do poszczególnych wykładów znajdą się  na naszej stronie, w YouTube oraz na Facebooku. Osoby oglądające nas na żywo  będą mogły zadawać pytania wykładowcom na czacie.

 

Zapraszamy i prosimy o udostępnianie!

„Cóż jest Europa?” – powstanie styczniowe a Bismarck

Zapraszamy do obejrzenia kolejnego filmu z cyklu OHP – Odplamianie historii Polski. Prosimy o komentarze, „polubienie”, a także udostępnienie swoim znajomym na serwisach społecznościowych. Dziękujemy!

Odcinek 8. „Cóż jest Europa?” – powstanie styczniowe a Bismarck

Rozmawiają Magdalena Ziętek-Wielomska i Jan Engelgard

Główne tezy odcinka

Powstanie nie miało szans na zwycięstwo o własnych siłach. Jego powodzenie zależało od wsparcia z zewnątrz.

Takim wsparciem miał być wybuch rewolucji w Rosji, do czego nie doszło. Nadzieje pokładano także we Francji. Napoleon III miał przekazać przedstawicielom białych, by wytrwali, a pomoc nadejdzie. Była to ułuda, gdyż Francja była za słaba, by samodzielnie prowadzić wojnę przeciwko Rosji. Poza tym pomoc taka musiałaby przejść przez terytorium Prus.

Liczono także na Anglię, która kilka lat wcześniej toczyła wojnę krymską przeciwko Rosji. Wydawało się, że można będzie reanimować antyrosyjską koalicję Francji i Anglii. Anglia jednakże szybko nawiązała kontakt z Prusami i z nimi uzgadniała swoją politykę.

W ideę pomocy zagranicznej nie wierzył A. Wielopolski, który jeszcze przez kilka miesięcy urzędował w Warszawie. M.in. miał zadać słynne pytanie, czy flota angielska jest już pod Częstochową?

Jędrzej Giertych w książce pt. „Kulisy powstania styczniowego” sformułował tezę, że to Otto von Bismarck wywołał powstanie. Nie ma żadnych namacalnych dowodów na taką tezę, raczej trudno mówić o bezpośredniej inspiracji. Giertych ma jednak rację co do tego, że Prusy stały się głównym rozgrywającym, ale już po wybuchu powstania.

Już wcześniej Bismarck nie ukrywał, że jego celem było podkopanie zaufania władz rosyjskich do A. Wielopolskiego. Poza tym chodziło o politykę Aleksandra Gorczakowa, zwolennika sojuszu z Francją, który był niebezpieczny dla Prus. Bismarck obawiał się budowy autonomicznej Polski wbudowanej w układ Francusko-Rosyjski. Bismarck dążył do przerwania tego „flirtu” pomiędzy Paryżem i Petersburgiem i storpedowanie go także w Warszawie.

Wybuch powstania stanowił dla Bismarcka argument, że Rosja, poprzez swoją liberalną politykę w stosunku do Polaków, sama do tego doprowadziła. Bismarck podjął intensywne działania dyplomatyczne, m.in. zaproponował Rosji pomoc przy stłumieniu powstania. Rosja i Prusy zawarły układ, zwany konwencją Alvenslebena, przewidujący ścisłą współpracę Rosji i Prus w tłumieniu powstania.

Feldman w swojej książce „Bismarck a Polska” przytacza słowa Bismarcka, z których wynikało, że Prusy, w przypadku wycofania się Rosjan z terenów Królestwa, zamierzały dokonać inwazji na Królestwo.

Polecana literatura:
Józef Feldman, Bismarck a Polska, 1938.
Jędrzej Giertych, Kulisy powstania styczniowego, 1965.

Powstanie styczniowe – „republika lokalnych dowódców”

Zapraszamy do obejrzenia kolejnego filmu z cyklu OHP – Odplamianie historii Polski. Prosimy o komentarze, „polubienie”, a także udostępnienie swoim znajomym na serwisach społecznościowych. Dziękujemy!

Odcinek 7. Powstanie styczniowe – „republika lokalnych dowódców”

Rozmawiają Magdalena Ziętek-Wielomska i Jan Engelgard

Główne tezy odcinka

Powstanie styczniowe jest jednym z najtragiczniejszych, jeśli nie najtragiczniejszym wydarzeniem w najnowszej historii Polski.
Komitet Centralny Narodowy (KCN) obozu czerwonych wydał zarządzenie, że powstanie wybuchnie w momencie branki. Nie wiedziano, kiedy to nastąpi; czerwoni konspiratorzy dostali polecenie, że właśnie w chwili rozpoczęcia branki mają uciec do lasu i rozpocząć walkę.

Władze rosyjskie początkowo były przeciwne brance, gdyż bały się gwałtownej reakcji społecznej. Na jej przeprowadzenie naciskał Wielopolski, który wierzył, że w ten sposób uda mu się zlikwidować konspirację.

Należy postawić pytanie, jak to jest możliwe, że powstanie, które było zupełnie nieprzygotowane od strony wojskowej, przetrwało kilkanaście miesięcy?

Walery Przyborowski, historyk i uczestnik powstania, sformułował hipotezę, że takiemu rozwojowi wypadków sprzyjało dowództwo rosyjskie, a przede wszystkim generał Edward Ramsay, dowódca wojsk rosyjskich stacjonujących w Królestwie Polskim, który w czasie wybuchu powstania styczniowego stał na czele warszawskiego okręgu wojennego. Zdaniem Przyborowskiego rosyjska kasta wojskowa była przerażona polityką Wielopolskiego i dążyła do przedłużenie powstania, aby w ten sposób osłabić pozycję Wielopolskiego i wielkiego księcia Konstantego. Ramsay miał wydać rozkaz skupienia się wojsk rosyjskich w wielkich miastach, przez co pozostała część terenów została ogołocona z wojsk rosyjskich. Nie ma namacalnych dowodów na potwierdzenie tej hipotezy, ale faktem jest, że taki rozwój wypadków sprzyjał orientacji kręgów dworskich w Petersburgu, niechętnej polityce ustępstw wobec Polski, jak również wyższej generalicji i biurokracji rosyjskiej, które były przeciwne polityce autonomizacji Polski.
Głównymi aktorami powstania byli tzw. biali i czerwoni. Czerwoni to żywioł rewolucyjny, liczący na pomoc rewolucjonistów z Rosji i Europy Zachodniej. Biali byli niechętni rewolucjonistom, ale także i Wielopolskiemu.

Czerwoni przejęli kontrolę nad ruchawką i latem 1963 byli już politycznie dość sprawni. Pierwotnie to Ludwik Mierosławski był kandydatem na dyktatora i wodza naczelnego powstania, ale ostatecznie zawiódł i wycofał się. Jego funkcję przejął Marina Langiewicz, co stanowiło próbę przejęcia kontroli nad powstaniem przez białych. Mierosławski reprezentował frakcję anty-szlachecką, rewolucyjno-demokratyczną, zastąpienie go przez Langiewicza oznaczało osłabienie rewolucyjnego charakteru powstania.
Czerwoni liczyli na rewolucję w Rosji i rewolucjonistów w Europie. Biali natomiast liczyli na interwencję mocarstw. Paweł Jasienica uważa, że czerwoni mieli bardziej realny plan. Biali postawili bowiem na Francję, ulegając prowokacji francuskiej, a konkretnie obiecankom Napoleona III, który miał powiedzieć Polakom by wytrwali w walce, a pomoc nadejdzie.

Od strony militarnej powstanie nie miało szans na zwycięstwo. Charakter powstania był okrutny, gdyż jeńców nie brano i to po obydwu stronach.

Polecana literatura:
Najważniejsze dzieła W. Przyborowskiego o powstaniu styczniowym: Ostatnie chwile Powstania Styczniowego, t. 1–4, Poznań 1887–1888; Historia dwóch lat 1861-1862, t. 1–5, Kraków 1892-1896; Dzieje 1863 roku, t. 1–5, Kraków 1897-1919; Wspomnienia ułana 1863 roku, t. 1–2, Poznań 1874 i 1878.
Paweł Jasienica, Dwie drogi, Warszawa 2009
Stanisław Zieliński, Bitwy i potyczki 1863-1864, Warszawa 2011
Maciej Grzeszczak, Ignacewo 1863, Warszawa 2015

Cybernetyka, wojna informacyjna, nauka o cywilizacjach, sprawy międzynarodowe, historia

%d bloggers like this: