Cybernetyczna analiza historii PRL

Zestawia stalinowski podręcznik z atlasem z 1977 roku: odmienny opis wojny polsko-bolszewickiej ma dowodzić, że za Gierka Polska nie była już wasalem Moskwy; sam proces uniezależniania datuje na rok 1953. Pokazuje też biografię Ostromęckiego pomijającą jego pracę po więzieniu. Ustawie lustracyjnej z 1997 roku zarzuca pominięcie Milicji Obywatelskiej, choć pełniła funkcje policji politycznej; zastrzega, że nie wzywa do jej lustracji. Wyjaśnia, jak przez Józefa Światłę dokumenty CIA trafiały do Moskwy, a jego ucieczka rozpoczęła destalinizację w Polsce. Kampanię przeciw Kościołowi przedstawia jako pokaz dla Moskwy, którym ekipa Bieruta i Bermana broniła się przed czystką ludzi Berii i przed grożącą po procesie lekarzy czystką antyżydowską. Z wypowiedzi Wyszyńskiego wyprowadza wniosek, że prymas nie szukał konfrontacji. Końcowe pytania dotyczą lustracji, opozycji i różnicy między zdobyciem władzy a rozwiązywaniem problemów społecznych.

Na podstawie książki „Sprengsatz” przedstawia grę Allena Dullesa: spreparowane dokumenty przekazywane przez Józefa Światłę wywoływały czystki od Rajka i Slánskiego po Gomułkę. Większą wagę niż rozgrywkom wywiadów przypisuje demografii. Politykę ograniczania urodzeń po konferencji genewskiej, w Polsce wyrażoną ustawą z 27 kwietnia 1956 roku dopuszczającą przerywanie ciąży z przyczyn społecznych, uznaje za zerwanie z komunizmem. Wynik VI Plenum traktuje jako dowód utraty kontroli przez Moskwę. Z niepublikowanego stenogramu VII Plenum przytacza spór o antysemityzm: Zenon Nowak mówił o preferowaniu kadr pochodzenia żydowskiego w wojsku i bezpiece, a Rokossowski o wywoływaniu tym antysemityzmu. Kossecki wspomina swój udział w demonstracjach przeciw marszałkowi po tym wystąpieniu i przeprasza go. Z perspektywy 2014 roku twierdzi, że Polska po Październiku była bardziej suwerenna niż III Rzeczpospolita. Dalszy etap walki partii z policją widzi w wydarzeniach 1967–1968.

Zaczyna od niesprawdzonej hipotezy łączącej śmierć Jaroszewicza z bronią jądrową. Twierdzi, że Gierek doszedł do władzy bez poparcia Moskwy, jako kandydat partii dążącej do odzyskania kontroli nad policją. Piaseckiemu przypisuje udaremnienie celów ruchu księży patriotów. W odpowiedziach o partiach rozróżnia doraźny sukces i długofalową strategię: nowy minister, który nie umie się zachować wobec urzędników podsuwających pisma do podpisu, szybko traci władzę. Rozważania o rynku prowadzą do homeostazy rozproszonej, wymagającej wychowania i wiedzy pozwalającej samodzielnie kierować działaniem. Kossecki tłumaczy, że Piłsudski chciał wykorzystać masonerię, lecz uznawszy kontrolowanie jej za utopię, nakazał swoim ludziom wystąpienie. Odróżnia też badanie struktury motywacji od oceniania intencji. W rozmowie z 2014 roku wylicza, że w tym roku udział Chin w sterowaniu międzynarodowym przewyższy udział USA.

Zmiana pierwszego sekretarza nie oznaczała wymiany ośrodka decyzyjnego: Roman Zambrowski nadal nadzorował resorty siłowe. Kossecki ilustruje to rozpracowywaniem Ligi Narodowo-Demokratycznej przez bezpiekę. „List otwarty do partii” Kuronia i Modzelewskiego odczytuje jako polską wersję programu trockistowskiej IV Międzynarodówki. W antysyjonistycznej czystce 1967–1968 widzi drugie dno: pod hasłem walki z syjonizmem usuwano dawną agenturę NKWD, a etykietę syjonisty przyklejano szeroko, często bez związku z poglądami. Obawa, że archiwa policji pozwolą każdego uznać za syjonistę, skłoniła według niego partię do odsunięcia Gomułki i Moczara, czego skutkiem był Grudzień 1970. Wyjaśnienie kryzysów uzupełnia ograniczaniem urodzeń, polityką mieszkaniową i reformą szkolną, która opóźniła wejście roczników na rynek pracy. Argumentuje, że manipulacja polityczna staje się skuteczna dopiero wtedy, gdy trafia na rzeczywiste napięcia społeczne.

Wskazuje brak danych do statystycznej analizy polskich wyborów samorządowych z 2014 roku i przywołuje doświadczenia Partii X. Rozróżnia fałszowanie głosów i manipulowanie warunkami rywalizacji. W gospodarce proponuje dobierać metody rozwoju do podaży pracy. Twierdzi, że opłacanie aparatu związkowego przez pracodawców go korumpuje, a uczciwy związek powinien utrzymywać się ze składek członków. Omawia tolerancję i podatność systemu autonomicznego oraz pierwszeństwo etyki przed prawem w cywilizacji łacińskiej. W odpowiedzi o „Lodowej ścianie” zwraca uwagę, że w spisach agentów wywiadu austro-węgierskiego w Rosji przeważają nazwiska żydowskie. Tłumaczy to prawną dyskryminacją i pogromami Żydów w Rosji wobec ich równouprawnienia w Austro-Węgrzech. Postuluje nauczanie teorii dowodów sądowych i przywrócenie sędziego śledczego. Z perspektywy 2014 roku przewiduje, że niż demograficzny i emigracja odbiorą skuteczność dotychczasowym metodom rządzenia; twierdzi też, że Ukraina przegrała już wojnę informacyjną o Donbas.

Politykę Gomułki nazywa depopulacyjną i wiąże z ułatwianiem przerywania ciąży. Wzrost urodzeń za Gierka przypisuje rozporządzeniu ministra zalecającemu utrudnianie aborcji, zatrudnieniu młodych, mieszkaniom i taniemu kredytowi; wyż z 1983 roku wiąże z nadzieją wzbudzoną przez Solidarność. Na prognozach Kazimierza Dzienia pokazuje, jak modele rodziny zmieniają strukturę wieku i możliwości utrzymania emerytów. Omawia podporządkowywanie służb kierownictwu PZPR, a zadłużenie przedstawia jako zabezpieczenie przed radziecką interwencją. Twierdzi, że zachodni wierzyciele celowo wyznaczyli początek dużych spłat na 1979 rok, przewidując trudności w ZSRR. Przechodzi do genezy KOR i nurtów opozycji. Powołując się na biogramy wolnomularzy opracowane przez Ludwika Hassa, twierdzi, że wśród założycieli KOR było co najmniej pięciu członków regularnej masonerii. Wspomina rehabilitację Ligi Narodowo-Demokratycznej; historii opartej tylko na aktach policyjnych zarzuca pomijanie legalnych publikacji i sporów ideologicznych w partii.

O zwycięstwie militarnym decydują przede wszystkim przemysł zdolny uzupełniać straty i potencjał demograficzny. Za najlepsze uznaje polskie służby II Rzeczypospolitej; służbom PRL zarzuca dopuszczenie do rozbicia państwa metodami informacyjnymi. Przewiduje, że w 2014 roku Chiny wyprzedzą USA w sterowaniu międzynarodowym; zapowiada też długotrwały konflikt na Ukrainie i malejące zainteresowanie Ameryki Europą. Odmawia oceny katastrofy smoleńskiej, wskazując brak kompetencji w mechanice lotniczej. Twierdzi, że podsycanie nastrojów antyżydowskich jest elementem tajnej polityki niemieckiej wymierzonej w Stany Zjednoczone. Porównuje je z niemieckimi kanałami wpływu, które w latach trzydziestych przekonywały polskich narodowców, że głównym wrogiem są Żydzi i ZSRR. Rewolucję francuską tłumaczy ideologicznie wychowaniem pokolenia przez wolnomularstwo po kasacie jezuitów, a strategicznie działaniami Anglii zmierzającymi do osłabienia Francji. Wojnę informacyjną przeciw Kościołowi wywodzi z ideologii liberalno-wolnomularskiej; Kościołowi zaleca zachowanie dogmatów i uzasadnianie ich nowoczesnym językiem.

Podwyżkę cen przedstawia jako prowokację resortów siłowych przeciw Gierkowi; reformę administracyjną jako rozbicie terenowych podstaw władzy PZPR. Czytając „Samoobronę Polską” i „Walkę Klas”, zestawia ich stosunek do KOR, partii i władzy rad robotniczych. Część zarzutów prasy narodowej prostuje. Ze statutu Solidarności wyprowadza wniosek, że przedstawianie związku jako siły antyustrojowej nie ma oparcia w dokumentach. Twierdzi, że bez stanu wojennego trockiści przejęliby władzę i przenieśli rewolucję do ZSRR, czego Moskwa by nie tolerowała. Wspomina konflikty wewnątrz PZPR, a uchwały KPP objaśnia zmiennymi wpływami Moskwy, Berlina i polskich służb. Na zakończenie przytacza za prokuratorem niemiecki wątek zabójstwa księdza Popiełuszki; jako własną hipotezę stawia, że służby wschodnio- i zachodnioniemieckie pilnowały, by śledztwo w tym wątku nie dało rezultatu, a w III Rzeczypospolitej rozpłynęło się ono bez wyniku.

W sprawach śmierci księży rozważa interesy służb i wskazuje granice dowodów. Politykę ludnościową Gierka uznaje za najlepszą dzięki pracy i mieszkaniom dla młodych. Odmawia odpowiedzi o wpływie podatków na dzietność bez badań: istotną korelację proponuje sprawdzać swoją cybernetyczną teorią związków przyczynowych. Zamiast czystek proponuje zmianę systemu, której istotą jest ograniczenie władzy biurokracji: urzędnicy mieliby przejść weryfikację, wskazując złe przepisy do likwidacji lub zmiany. Nacjokratyzm przedstawia jako alternatywę dla szowinizmu przy odradzaniu się uczuć narodowych; wśród pierwszych przekształceń wymienia przywrócenie sędziego śledczego. Wskazuje też potrzebę upowszechniania wiedzy o walce informacyjnej. Jako przykład usług informacyjnych proponuje poradnię przedmałżeńską opartą na metodach badania charakteru Mazura i własnych metodach badania motywacji. Przedstawia je jako istniejące i sprawdzone, przywołując opracowane testy oraz wcześniejszą poradnię.