Demografia

Przykład nowego osiedla, którego mieszkańcy potrzebują szkół, sklepów i usług, zestawia z krótkowzrocznymi inwestycjami unijnymi w pustoszejących miejscowościach. Na danych dla Polski, Izraela, Korei Południowej i Turcji dowodzi, że same nowe technologie nie uratują gospodarki. Izrael służy mu za kontrprzykład wobec utożsamiania rozwoju ze spadkiem dzietności. Wnioskuje, że procesami demograficznymi można sterować przez dostęp do mieszkań, pracy i ulg podatkowych, a zastępowalność pokoleń nie stoi w sprzeczności z bogaceniem się. Rozmówczyni zastanawia się, czy ekonomiczne ujęcie rodzicielstwa nie sprowadza człowieka do konsumenta, i podkreśla wartość wspólnego życia. Wrzosek zgadza się z tym głosem: wyjaśnia zakres wystąpienia z perspektywy przedsiębiorcy i potrzebę łączenia gospodarki z wymiarem społecznym.

Punktem wyjścia jest encyklika Caritas in veritate. Jako dowód przywołuje amerykański dokument o bezpieczeństwie z lat siedemdziesiątych, w którym przyrost ludności i migracje rozpatruje się przez interesy USA. Porównuje konferencje w Bukareszcie, Meksyku i Kairze: od bezpośredniego ograniczania przyrostu po oczekiwanie, że zrobi to rozwój wolnego rynku. Pokazuje sprzeciw państw muzułmańskich, widzących w redukcji urodzeń zagrożenie własnego bezpieczeństwa. Z zestawienia World Population Policies odczytuje rozszerzanie polityki antynatalistycznej przez planowanie rodziny, dopuszczalność aborcji i ograniczanie dzietności nastolatków, które łączy z edukacją seksualną w szkołach. Kończy przytoczeniem argumentu Benedykta XVI: kraje ograniczające urodzenia mogą utracić dobrobyt, podczas gdy liczna ludność może pomóc biedniejszym państwom w rozwoju.