Polska w wieku Azji

Jan Engelgard pokazuje, jak obóz narodowy szukał w przemianach Japonii i Chin szans dla Polski, nie tracąc z oczu jej położenia między Niemcami a Rosją.

Krzysztof Karoń wiąże rozwój idei lewicowych z osłabianiem etosu pracy w Europie i pyta, jak przeniesienie produkcji do Chin zmienia jej samodzielność.

Rafał Brzeski przekonuje w wystąpieniu z 2017 roku, że chińskie inwestycje mogą ograniczać rosyjską presję w Europie Środkowo-Wschodniej, ponieważ wymagają stabilnego otoczenia.

W wystąpieniu z 2017 roku Stanisław Aleksander Niewiński pokazuje, dlaczego handel z Chinami przyciąga państwa Azji, lecz nie przesądza o ich wyborze sojusznika.

Andrzej Szczęśniak pokazuje na przykładzie Chin, jak dostępna energia, własne przedsiębiorstwa i kontrola produkcji pozwalają zamienić światową transformację energetyczną w źródło przewagi gospodarczej.

Marcin Hagmajer odczytuje historię stosunków polsko-chińskich jako spór o samodzielność Polski: kto wyznacza cele współpracy i dlaczego gospodarcze możliwości pozostają niewykorzystane.

W wystąpieniu z 2024 roku Tomasz Banyś wiąże przyszłe położenie Polski ze wzrostem Chin i BRICS oraz słabnięciem przewagi Stanów Zjednoczonych wewnątrz NATO.

Leszek Ślazyk w wykładzie z 2024 roku pokazuje, jak chińskie planowanie rozwoju i robotyzacja mogą zmienić zadania państwa oraz czego Polska może się z tego nauczyć.

W wystąpieniu z 2024 roku Zbigniew Dylewski pokazuje wzrost gospodarczej roli Azji, ale uzależnia przyszłą dominację Chin od zaufania kapitału do ich waluty.

Radomir Nowakowski pokazuje, jak niska dzietność zmienia przyszłość Polski i Azji: kolejne pokolenia maleją, a starsze społeczeństwa potrzebują coraz więcej pracy i opieki.

Dominik Konieczny pokazuje w wystąpieniu z 2017 roku, jak Chiny przechodzą od taniej produkcji do zagranicznych inwestycji i jakie zależności ograniczają ich światową rolę.

Magdalena Ziętek-Wielomska przekonuje w 2017 roku, że przyszłość narodów zależy od woli samodzielnego działania i współpracy, a sam postęp techniczny nie przesądza o ich zaniku.

Maciej Górny pokazuje, jak polscy myśliciele opisywali Azję przez pytania o własną cywilizację, i sprawdza, co wnoszą do tego cybernetyczne modele.

Piotr Plebaniak wyjaśnia w 2017 roku chińską strategię jako kształtowanie sytuacji tak, by przeciwnik tracił swobodę działania, a zwycięstwo nie wymagało starcia zbrojnego.

Józef Kossecki w 2015 roku opisuje cywilizację chińską jako stacjonarny system sterowania oparty na etyce i pokazuje, jak przemiany XX wieku umożliwiły wzrost potęgi Chin.

Stanisław Niewiński porównuje europejską rywalizację wielu mocarstw z dawną dominacją Chin w Azji Wschodniej, szukając historycznego tła konfliktu między Pekinem a Waszyngtonem.

Stanisław Niewiński pokazuje, jak rynkowe reformy przekształciły Chiny w gospodarczego konkurenta USA, a sukces eksportowy stworzył problemy wymagające kolejnej zmiany modelu rozwoju.

Krzysztof Karoń dowodzi, że celem 150 lat ideologii lewicowych jest odebranie ludziom etosu pracy, a Europa konsumuje dobra wytwarzane przez Chiny.

Rafał Brzeski wskazuje ciągłość chińskiej kultury wywiadowczej: instytucje upadają, lecz ich personel przenosi do nowych służb sposoby werbunku, zbierania informacji i kontroli społeczeństwa.

Rafał Brzeski w rozmowie z 2015 roku przekonuje, że Polsce brakuje analityków znających Chiny, a zamiast wybierać obcy obóz trzeba prowadzić własną politykę i rozgrywać innych.

W debacie z 2017 roku Tomasz Banyś, Rafał Brzeski i Jan Engelgard spierają się, które sojusze zwiększą samodzielność Polski, a które grożą nową zależnością.

Adam Wielomski, Paweł Ziorko i Sebastian Pitoń w 2017 roku przedstawiają trzy strategie dla Polski wobec wzrostu znaczenia Azji, różniąc się oceną sojuszy i przyszłości Chin.

Jan Kubań wiąże siłę Polski w wieku Azji z wolnym rynkiem i oddawaniem decyzji obywatelom; końcowa rozmowa dotyczy przełożenia tych postulatów na działanie.